تبلیغات
تیز پروازان آسمان
سه شنبه 12 آبان 1388  13:44

جنگنده اف-14 تامکت هواپیمایی دو موتوره، بال متغیر و دو سرنشینه می باشد که به منظور حمله، رهگیری و نابودی جنگنده های دشمن به صورت بیست و چهار ساعته و در هر وضعیت جوی و اقلیمی طراحی گشته است و قادر به انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز می باشد.


F-14

اف-14 تامکت متعلق به نیروی دریایی آمریکا در حال پرواز


اف-14 قادر است به طور همزمان بیست و چهار هدف را به وسیله سیستم های راداری پیشرفته خود شناسایی کرده و به وسیله موشک فوق پیشرفته فینیکس- که بر روی هیچ جنگنده دیگری قابل نصب نمی باشد- شش فروند از آنان را نابود نماید. همچنین تسلیحات اف-14 شامل موشک های دیگری از جمله موشکهای هوا به هوای ساید ویندر AIM-9L، موشک اسپارو AIM-7 و موشک پیشرفته برد متوسط آمرام AIM-120 و ترکیبی از راکتها و بمب های دیگر نیز می شود. همانطوری که بیان شد، اف-14 جنگنده ای دارای دو خدمه و دو سکان عمودی و همچنین بال های متغیر می باشد. موتورهای اف-14 به طور موازی هم و در یک ساختار مرکزی شکل گرفته اند.

ترمز های بال پروانه ای اف-14 در بین دو سکان عمودی و در سطوح بالا و پایین بدنه واقع شده اند. باله ای این جنگنده به منظور جمع شدن اتوماتیک در هنگام پرواز البته همراه با یک کنترل دستی برای تغییر اندازه زاویه بالها در مواقع غیر پرواز برنامه ریزی شده اند. دو سکان عمودی، متمایل بر روی سطح بالایی موتور و منحرف به سمت خارج سوار شده اند. دامنه عادی جمع شدن بالها از 20 درجه تا 68 درجه و برای جاگیری کمتر روی عرشه ناوهای هواپیما بر تا 70 درجه می باشد. نا گفته نماند سرعت جمع شدن بالها 7/5 درجه بر ثانیه است. برای کنترل غلتش کمتر از 57 درجه اف-14، از بالچه هایی در نقطه ابتدایی بالها و نزدیک ورودی موتورها استفاده می نمایند که به صورت جداگانه عمل می نمایند. اگز از جلو به اف-14 نظری بیفکنیم، دو مدخل ورودی هوای بزرگ را مشاهده می نماییم که اندکی به سمت خارج متمایل شده اند. این اندک تمایل به منظور تقلیل مقاومت بین هوای موتور و لایه های جانبی ای موتور صورت گرفته است.گازهای اگزوز موتور ها از میان فلپ های مکانیکی متغیر، که در دور های مختلف موتور به اندازه معین و به طور منظم باز و بسته می شوند، خارج شده و فشار نیروی تولیدی موتور را ایجاد می نماید. اخیراً با استناد بر مطالعاتی که بر روی گازهای خروجی موتور های اف-14 انجام شد، نیروی دریایی محدودیت هایی را برای پرواز آن در ارتفاعات کم و سرعت های بالا در چنین فواصلی قرار داد و کاربرد سیستم پس سوز برای اف-14 های مدل D و B در هر ارتفاعی به جز موارد بحرانی و موقعیت های خطرناک نظامی و جنگی ممنوع گردید. اف-14 گرومن، اصلاً برای جایگزینی هواپیمای اف-4 فانتوم طراحی گردید و اولین اف-14 مدل A در اوسط دهه 1970 معرفی شد.

اف-14 مدل +A، مدل ارتقا یافته اف-14 A، با موتور های جدید جنرال الکتریک F-110، که هم اکنون هم در تمام ناوگان های دریایی آمریکا معمول است، بیش از یک حریف معمولی برای هواپیماهای هم سطح به شمار می آید. سیستم پالس دوپلر AWG-9 یک رادار چند حالته است که قادر به شناسایی بیست و چهار هدف به طور همزمان و شلیک مستقیم به شش عدد از آنان می باشد. البته این سیستم که در دهه 1960 طراحی شده است، یکی از قدیمی ترین سیستم های رادار هوا به هوا می- باشد که هنوز هم بسیار پرقدرت می نماید و با استفاده از نرم افزار های کنترلی جدید توانایی های آن برای تبدیل به یک سیستم برای قرن بیست و یکم افزایش می یابد.

کاکپیت اف-14 دارای یک سیستم هد آپ دیسپلی (HUD-Head Up Display) کیسرAN/AVG-12  و دستگاه نمایش موقعیت افقی و عمودی هواپیما می باشد. همچنین یک دستگاه دوربین راداری نورث راپ AN/AXX برای شناسایی هدف های ماورای دید بصری (BVR) در دوردست به کار می رود. در اف-14 یک سیستم تلوزیونی وضوح بالای مداربسته با قابلیت پخش انتخابی در هر یک از کاکپیت ها (FOV) نیز تعبیه شده است. این سیستم مدار بسته می تواند با نصب در کاکپیت عملیات را به وسیله سیستم تلوزیونی کاکپیت ها ضبط نماید. البته یک سیتم جدید تر نیز در حال نصب بر روی هرسه مدل اف-14 (A+,B,D) می باشد. تجهیزات الکترونیکی اف-14 نیز شامل رادار هشدار دهنده و کنترل AN/ALR-45، رادار هشدار گیرنده AN/ARL-50، سیستم پرتاب فلر یعنی همان گوی های آتشینی که باعث گمراه شدن موشک های حرارتی می شوند AN/ALE-29/39 که این سیستم در بین دو سکان عمودی در پشت بدنه هواپیما قرار گرفته است و سیستم سردرگم کننده رادار های دشمن Sanders AN/ALQ-200 Deception Jamming Pod می شود. 

 


 

F-14cockpit

 کاکپیت پیشرفته اف-14


 تامکت قابلیت حمل یک توپ 20 میلیمتری داخلی گتلینگ را که در سمت چپ بدنه واقع گشته است، دارا می باشد. این جنگنده می تواند انواع موشک های فونیکس، سایدویندر، اسپارو و موشک میان برد پیشرفته

AIM-120 را حمل نماید. بیش شش موشک فونیکس در چهار مقر زیر بدنه و بین موتور ها و دو مقر در قسمت ثابت بالها، دو سایدویندر در مقر های ثابت بالها و بالای موشک فونیکس می تواند حمل شود. اف-14 تامکت اولین پروازش را در 20 دسامبر 1970 و اولین پرواز عملیاتی اش را در سال 1973 انجام داد. قبل از انقلاب سال 1979، 79 فروند اف-14 به ایران تحویل شد. البته تعدادی از جنگنده های ارزشمند در جنگ میان ایران و عراق از بین رفتند. در سالهای اخیر نیروی دریایی آمریکا 699 فروند از این پرنده ارزشمند را در خدمت خود داشت.

معرفی مدل های گوناگون اف-14 تامکت

F-14 A  اولین نمونه گونه اف-14 می باشد. این مدل به وسیله دو موتور TF30-P414A تجهیز شده است. تعداد شصت فروند از اف-14 های مدل ای در حال تجهیز به سیستم اقدام متقابل هشدار و کنترل AN/ALR-67، سیستم لانتیرن LANTIRN و سیستم نمایش اطلاعات تاکتیکی قابل برنامه ریزی می باشند. همچنین در تمام سری ها اف-14 سیستم اتوماتیک کنترل پرواز (AFCS) در حال جایگزینی با سیستم کنترل پرواز دیجیتال (DFCS) می باشند. در اواخر دهه 1970، حوزه دفاع هوایی آمریکا مشکلات اساسی موتورهای اف-14 با موتور TF30 و هواپیماهای اف-16 و اف-15 با موتور های F-100 را ارزیابی و ازمایش نمود. آین حوزه به طور بسیار جدی به تحلیل مشکلات موتورهای اف-14 پرداخت.

سرانجام، تصمیم بر آن شد که به جای ارتقا دادن و بهبود بخشیدن موتور های عیب دار فعلی، بهتر است موتور های کاملاً جدیدی جایگزین این نوع موتور ها شوند، به طوری که موتور های جدیدی که در مدلهای پایانی اف-14 تعبیه شد، کاملاً تکافوی نیاز های آن را می کرد. همچنین موتورهای اف-14 مدل A نیز در حال بهبود بخشی هستند؛ چه بسا که اگر از ابتدا موتور های جانشین خوبی برای موتور های فعلی این مدل موجود بودند، این موتور ها موتور هایی نبود که نیروی دریایی حاضر به به کار گرفتن آن ها بر روی اف-14 باشد. در اواسط دهه 90 تنها تغییری که در اف-14 داده شد عبارت بود از معرفی یک سیستم کنترل کنترل پرواز دیجیتال که خلبان را از انجام مانور های خطرناک یا نا ایمن باز داشته ، بار مسئولیت و وظیفه را بر روی خلبان تقلیل داده و باعث می شود که خلبان نسبت به موقعیتی که در آن است، اقدام به بهترین عمل نماید.

سرمایه گذاری برای پیاده کردن این سیستم از سال 1996 شروع شد (حدود 80 میلیون دلار). همچنین سیستم تاکتیکی شناسایی هوابرد (TARPS) با سیتم دیجیتال آن جایگزین شده و سیستم پرتاب فلر بول به عنوان جزئی از برنامه کامل کننده اضافه خواهد گشت. البته اعمال این تغییرات، باعث تغییر نقش هوایی اصلی اف-14 A نخواهد شد. اف-14 مدل بی را می توان هم یک اف-14 مدل آ بازسازی شده بنامیم، هم یک جنگنده جدید به تمام معنا، که هر یک از این مدلهای بی با موتورهای پرقدرتF-110-GE-400، با موتور TF30-P414 اف-14 های قدیمی جایگزین شده اند، مجهز شده است. اف-14 تامکت، هواپیمایی آن اندازه پیچیده بود که خود نیروی دریایی آمریکا، در به کارگیری آن دچار مشکل بود. همچنین، آمریکا به هیچ وجه حاضر به انتقال این تکنولوژی به روس ها نبود، به طوری در اف-14 های ایرانی هم که امکان آن می رفت زمانی به چنگ روس ها بیفتند، قطعات کلیدی نشانگر تکنولوژی نوین آن حذف گشته بود.

به همین صورت، هنگامی که یک فروند تامکت از فرود موفق روی یک ناو هواپیمابر آمریکایی باز ماند، لاشه این هواپیما به سرعت و در کوتاهترین زمان، از بیم اینکه روس قطعات لاشه آن را از دریا بازیابی کنند، از دریا بیرون کشید. بر طبق آخرین اخبار، قرار است که در سال 2008، جنگنده نوین سوپر هورنت، جایگزین این جنگنده افسانه ای و به واقعیت جلوتر از زمان بشود. آیا واقعاً، هیچ جایگزینی برای اف-14 تامکت، که در زمان تولیدش سی سال جلوتر از زمان بود، وجود دارد؟

ایران تنها کشور استفاده کننده از تامکت در حال حاضر

پنتاگون اخیرا هواپیمای F-14 خود را از رده خارج کرده و در حال فروش قطعات مربوط به آن در دفتر فروش مازاد خود است و هم اکنون ایران تنها کشوری است که از هواپیما‌های F-14 استفاده می‌کند. استیفن بوگنی رئیس بازرسان صادرات هسته‌ای می‌گوید: استفاده ایران از این نوع هواپیما دلیلی است بر اینکه این کشور تلاش کند از راه‌های مختلف تجهیزات مربوط به آن را تهیه کند.


 IRIAF F-14

اف-14 نیروی هوایی ایران


خبرگزاری آسوشیتدپرس در ژانویه ۲۰۰۷ در گزارشی جنجالی ادعا کرد وزارت دفاع آمریکا از طریق یک واسطه ، تجهیزات تسلیحاتی ممنوعه‌ای را به ایران فروخته است. این اقدام توسط یک دلال تسلیحات پاکستانی صورت گرفته که با شرکت در فروش محصولات اضافی پنتاگون، تجهیزات را خریداری و به ایران فروخته است. تجهیزات مورد نظر شامل بخش‌هایی از جت‌های جنگنده F-14 و اجزاء موشک است. 

به نوشته این خبرگزاری آمریکایی، البته بازرسان فدرال هنوز در مورد اینکه ایران توانسته باشد به آسانی اولویت‌های مورد نظر خود یعنی تجهیزات F-14 را از این طریق تهیه کند تردید دارند. پیش از این نیز یک واسطه توانسته بود تجهیزات جت‌های F-14 را که از فروش مازاد پنتاگون خریداری کرده بود به ایرانی‌ها بفروشد اما ماموران گمرک با شناسایی این محموله و مقصد آن، اقدام به توقیف محموله کردند. 


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   


در بسیاری از موارد، یورو فایتر با کد EF-2000، یکی از پیشرفته ترین جنگنده هایی به شمار می آید که تا کنون سینه آسمان را شکافته است. این هواپیما، به منظور ایجاد استقلال هوایی از هواپیماهای آمریکایی توسط اروپاییان طراحی شده و هواپیمایی بسیار چابک در سطح هواپیمای اف-16 فالکون و حتی بیشتر است. کارائی بسیار بالا و توانایی مانور عالی به دلیل اندازه متوسطش، نشان از هنر طراحان آن دارد.

  این هواپیما به گونه ای طراحی شده که می تواند نبرد های بسیار دور یا ماورای دید بصری انسان و در عین حال، ماموریت های داگ فایت یا نبرد نزدیک را نیز به شایستگی انجام دهد. علاوه بر توانایی های فراوان در ماموریت های هوا به هوا با جنگنده های دیگر، این جنگنده چالاک می تواند به راحتی از پس اهداف زمینی نیز بر آید. اولین پرواز این هواپیما، در مارس 1994، یعنی حدود ده سال پیش انجام گرفته و در سال 2001 نیز وارد خدمت گردید که از این جهت، می توان آن را در مقایسه با جنگنده های دیگر عضوی جوان و البته بسیار جدید از خانواده جنگنده های اروپایی محسوب کرد.

 این هواپیما، از سیستم بسیار پیچیده کامپیوتری پرواز با سیم بهره می برد، یعنی کنترل ها به صورت مکانیکی توسط نیروی دست خلبان صورت نمی گیرد بلکه فرامین به کامپیوتر منتقل شده و پس از پردازش نهایی، این دستورات به جک های هیدرولیکی سطوح کنترلی منتقل شده و تغییر جهت لازم صورت می پذیرد. این هواپیمای تک یا دو نفره، از دو موتور توربوفن نسبتاً کوچک با کد EJ200 برای پیشرانش خود استفاده می کند که قابلیت هایی چون نسبت قدرت به وزن بالا، مورد اعتماد بودن در تمام شرایط و طراحی مجتمع برای یوروفایتر تایفون فراهم می کنند. این هواپیما همچنین قادر است با حداکثر سرعتی معادل 2 ماخ پرواز کرده و از امکاناتی چون سوخت گیری هوا به هوا نیز بهره مند گردد. چون این هواپیما، جنگنده ای نسبتاً سبک و در عین حال نیرومند می باشد، برای برخاست تنها به 700 متر باند پروازی احتیاج دارد.

قابل توجه است که این هواپیما نیز مانند اکثر جنگنده های اروپایی از بالهای دلتا یا مثلثی شکل بهره می برد و به این جهت که در انتهای آن سکان افقی یا دم هواپیما وجود ندارد، این سکان به قسمت جلو منتقل شده و اصطلاحاً «کانارد» نامیده می شود. البته سیستم کانارد و بالهای دلتا شکل مزیت هایی چون دیر استال یا وامانده شدن را دارند اما به دلیل نقایص و عیب های دیگری که دارند، هواپیماهای آمریکایی از این نوع طراحی استفاده نمی کنند. در این هواپیما جمعاً 13 مقر سلاح یا پایلون در نظر گرفته شده که 5 عدد آنها زیر بدنه و 8 عدد در زیر بال ها قرار گرفته اند. این هواپیما، می تواند در این مقرها از موشک های کوتاه برد هوا به هوا نظیر AIM-9 سایدوایندر و یا موشک های میان برد نظیر AIM-120 آمرام برای نبرد های هوایی و از بمب ها و موشک های ضد زره هدایت لیزری بهره جوید.

گفتنی است که این هواپیما به صورت مشترک میان چند کشور اروپایی و برای برطرف کردن نیاز آنان به جنگنده ای با توانایی هایی در حد و حدود جنگنده اف-16 آمریکایی طراحی گشته و ساخته شده است.نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، به منظور جایگزین سازی این هواپیما با هواپبماهای قدیمی تورنادو اف-3 و جاگوار تعداد 232 فروند از این هواپیما را سفارش داده که تحویل این هواپیما ها از سال 2002 آغاز شده و تا سال 2014 ادامه خواهد یافت. در کل، خلبانان این هواپیما، پرواز با این جنگنده را نشاط آور توصیف کرده و پرواز با آن را به هر خلبان نظامی توصیه می کنند.


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
پنجشنبه 7 آبان 1388  11:00

 

 

هواپیمای اف-16 فایتینگ فالکون، ساخت شرکت جنرال داینامیکز، جنگنده ای در کلاس کوچک و چند مأموریته می باشد که نخستین پرواز خود را با اولین نمونه خود در سال 1976 به انجام رساند. این هواپیما توانایی حمله به صورت هوا به هوا علیه هواپیماهای دشمن و هوا به زمین علیه تجهیزات زمینی برای مثال تانک ها و زره پوش های دشمن را به طور کامل و بهینه داراست.

فالکون در حقیقت آمیزه ای از هزینه نگهداری اندک و به صرفه و همچنین کارائی تسلیحاتی و تهاجمی بالاست. این جنگنده هم اکنون در اختیار نیروی هوایی ایالات متحده و همچنین متحدان این کشور مانند ترکیه یا امارات متحده عربی می باشد که البته خبرهایی از تحویل یکی از پیشرفته ترین مدل های این هواپیما با کد ئی و اف به امارات توسط آمریکا نیز منتشر شده است. در طراحی این هواپیما، از سیستم های به کار رفته در هواپیماهایی چون اف-15 و اف-111 نیز بهره برداری شده که البته قبل از به کارگیری این سیستم ها، عملیات ارتقا و به روز سازی کاملی نیز بر روی آن ها صورت گرفته است. با سوخت داخلی کامل، فالکون قادر به تحمل 9 برابر شتاب گرانشی زمین یا همان شتاب جی است که در مقابل مقدار حداکثر 4 جی برای به طور مثال رهگیر میگ 25، عددی بسیار مطلوب است. در گذشته، خلبانان به دلیل مقاوم نبودن کافی هواپیماهایشان، جرات انجام مانور های سنگین با بیش از 4 جی را نداشتند، اما همانطوری که می بینیم، امروزه این هواپیماها هستند که خلبانان را با مقاومتشان در هم شکته و آنان را تا مرز بیهوشی می برند. لازم به ذکر است که حداکثر شتاب جی قابل تحمل توسط انسان حدود هشت و نیم جی است که البته انسان برای لحظات کوتاهی مانند لحظه پرتاب از هواپیما توسط صندلی نجات قادر به تحمل هیجده جی فشار نیز می باشد.

 
در یک نبرد هوایی، مانورپذیری باورنکردنی فالکون و برد بسیار زیاد آن در مقایسه با هواپیماهای مشابه از همان ابتدا پیروز میدان را مشخص می سازد. رادار پیشرفته این هواپیما قادر به تشخیص اهداف در هر شرایط آب و هوایی و هر ساعت از شبانه روز بوده و حتی می تواند اهدافی را که برای جلوگیری از دید رادار در ارتفاع فوق العاده پایین پرواز می کنند، شناسایی نماید. در کاکپیت این هواپیما، در تمامی نشاندهنده ها و دستگاه ها اصل صراحت و اختصار رعایت شده و اطلاعات مختصر و مفید دسته بندی می شوند. همچنین در این هواپیما سیستم HUD نیز به کار برده شده که تمامی اطلاعات پرواز را بر روی شیشه جلوب خلبان منعکس ساخته و مانع از این می شود که خلبان هر لحظه چشم از روی هدف مورد نظر خود برداشته و برای آگاه شدن از وضعیت پرواز هواپیمای خود، مرتباً به نشان دهنده ها نگاه کند. کاناپی این هواپیما نیز از نوع حبابی بوده که دیدی بسیار عالی را از محیط اطراف برای خلبان فراهم می سازد که از این لحاظ بسیاری از خلبانان آن را به هلیکوپتر مانند می سازند. هواپیمای فالکون برای تامین نیروی خود از یک موتور پرات اند ویتنی یا جنرال الکتریک سود می جوید که این مورد بسته به نوع آن متغیر است و البته، موتور نوع جنرال الکتریک که در هواپیمای اف-15 و مدل سی و دی این هواپیما نیز به کار رفته است، قدرتمند تر بوده و قادر به تولید نیروی کشش استاتیکی معادل 27.000 پوند می باشد. ورودی هوای موتور این هواپیما در زیر بدنه قرار گرفته که ترکیب آیرودینامیکی خوبی را با بدنه به وجود آورده است. با اتکا به نیروی این موتور قدرتمند، این جنگنده قادر به پرواز با حداکثر سرعتی معادل دو ماخ در ارتفاعات بوده و سقف پروازی آن حداکثر پانزده کیلومتر است.
طول این هواپیما حدود پانزده متر و طول دو سر بال های آن نیز حدود ده متر است که از این جهت در کلاس هواپیماهای اندازه کوچک قرار می گیرد. حداکثر وزنی که این هواپیما قادر به حمل آن به آسمان است حدود هفده تن می باشد. این هواپیما می تواند با حداکثر شش موشک هوا به هوا اعم از موشک های سایدوایندر، آمرام و اسپارو تجهیز شده و برای حمله به اهداف زمینی نیز قادر است که به انواع موشک های هوا به زمین ماوریک و هارپون و بمب های مارک، جی دی ای ام و جی بی یو مسلح شود. همچنین برای نبرد های نزدیک، توپ یا مسلسل هنوز هم یک سلاح موثر به شمار می آید و به همین دلیل، این هواپیما از یک توپ بیست میلیمتری با حداکثر خشاب پانصد گلوله ای بهره می برد. در هدایت این هواپیما، از سیستم پرواز با سیم بهره جسته شده است، بدین گونه که خلبان با سوطح کنترلی مانند شهپر ها هیچ گونه ارتباط مکانیکی نداشته و سطوح کنترلی از طریق کامپیوتر هواپیما کنترل می شوند.

مشخصات :

 

وظیفه : جنگنده چند منظوره

 

مبنای قدرت : یک موتور توربوفن

 

نیروی پیشران : 12150 کیلوگرم

 

پیشینه وزن برخاستی : 16875 کیلو گرم

 

طول : 12.8 متر

 

ارتفاع : 2.8 متر

 

فاصله دوسر بال : 9.8 متر

 

سرعت : دو ماخ

 

سقف پرواز : 15000 متر

 

برد : 3900 کلیومتر

 

 

---------------------------------------------------------

 

آیا نیروی هوایی ایران جنگنده اف-16 را داراست؟

 

f-16 ایرانی بر فراز شهر یزد

 

نیروی هوایی ایران در زمان حکومت شاه حدود 300 فروند هواپیمای اف-16 را نیز سفارش داده بود که قرار بر این بود که بعد از تحویل سری آخر هواپیماهای اف-14، تعداد مقرر از این هواپیماها نیز به ایران تحویل داده شود، که این عمل مصادف شد با انقلاب جمهوری اسلامی ایران و به تعلیق در آوردن عمل تحویل اف-16 ها به ایران.

البته در این جا باید ذکر شود که دو فروند اف-16 قبل از این اتفاقات به ایران تحویل شد که یکی از آنها برای عملیات تحقیقاتی اوراق گردید و دیگری در خدمت نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران یا نهاجا (IRIAF) می باشد. این هواپیما هرگز در جنگ تحمیلی به دلیل تعداد معدود به کار نرفت. گفتنی است هواپیمای اف-16 ساخته شرکت جنرال داینامیکز (General Dynamics) یکی از چالاک و چابک ترین هواپیماها در نبردهای نزدیک و یا داگ فایت است که این توانایی، در اثر سبکی وزن و خاصیت های آیرودینامیکی ویژه که در آن به کار رفته است، به وجود آمده است. در ضمن هواپیمای اف-16 از معدود هواپیماهای تک موتوره جنگنده می باشد که در خدمت است. البته گونه دیگری از اف-16 های معمولی نیز وجود دارد که به F-16 XL موسوم است و از بالهای بزرگتر و قابلیت حمل تسلیحات بیشتر و موتورهای نیرومندتر و در نهایت برد بیشتر بهره می برد.

 

 

منابع:

 http://iran-airforce.blogfa.com/post-26.aspx

http://kingraptors.blogfa.com


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
پنجشنبه 7 آبان 1388  10:57





مقدمه:
جنگنده میگ-29، یکی از پرفروش ترین جنگنده های جهان بوده که تاکنون سود زیادی را نصیب سازندگان آن کرده است، شرکت میکویان پس از عدم موفقیت در جلب نظر مسئولان روسیه در زمینه طرح های خود برای جنگنده نسل پنجم، به توسعه و بهسازی جنگنده میگ-29 روی آورد که امروزه حاصل آن جنگنده فوق پیشرفته میگ-35 شده است، جنگنده میگ-35 در دو گونه اولیه (گونه A تک سرنشین) و گونه دو سرنشین D تولید شده است، لازم به ذکر است که گونه دو سرنشین این جنگنده تنها یک گونه آموزشی نمی باشد، بلکه اساس توسعه گونه دو سرنشین آن ایجاد جنگنده ای مانند Su-30 بوده تا با تقسیم کار میان خلبان و افسر تسلیحات فشار کار بر روی دو نفر تقسیم شود و عملیات ها نیز با ضریب اطمینان و دقت بالاتری انجام شوند.

جنگنده میگ-35 جنگنده ای است از نسل 4++ که در ادامه طرح هایی مانند MiG-29K/KUB/M/M2 طراحی شده و اساس طراحی آن بر افزایش کارایی، توانایی عملیاتی و جامعیت توانایی های جنگنده بوده است، بطوری که از آن یک جنگنده چند منظوره ساخته است.
در مجموع می توان ویژگی های میگ-35 را به شرح زیر بیان کرد:
-سیستم های اطلاعاتی و هدفگیری نسل پنجم در سیستم های اویونیکی جنگنده بکار رفته است
-توانایی بکارگیری تسلیحات پیشرفته روسی و خارجی
-بقاپذیری بالا در میدان نبرد بواسطه سیستم های دفاعی یکپارچه بکار رفته در جنگنده

پیشرفته ترین سیستم های اویونیکی در کنار تسلیحات پیشرفته به جنگنده میگ-35 اجازه می دهند تا ماموریت های مختلفی را به انجام برساند:
-برتری هوایی برعلیه جنگنده های نسل چهار و پنج
-انجام عملیات های هوا به سطح بدون وارد شدن به محدوده دفاعی دشمن در روز و شب و در تمام شرایط آب و هوایی
-انجام عملیات های شناسایی به کمک تجهیزات الکترو-اپتیک و رادیو-تکنیکال
-انجام عملیات های گروهی و انجام کنترل هوایی علیه گروه جنگنده ها

تغییر های ایجاد شده در ساختار جنگنده بر اساس موفقیت های بدست آمده در طرح های MiG-29K/KUB/M/M2 می باشد که شامل موارد زیر می باشد:
-افزایش توانایی حمل تسلیحات در نه جایگاه حمل سلاح
-افزایش حمل سوخت، توانایی سوختگیری هوایی و امکان سوخترسانی به جنگنده هم گروه (عملکرد بعنوان یک تانکر کوچک)
-بدنه و سیستم های اصلی ساخته شده از مواد ضد خوردگی که امکان استفاده از جنگنده برروی ناو و استفاده در مناطق گرم و مرطوب را فراهم می آورد.
-کاهش چشمگیر بازتابش راداری
-سیستم پرواز با سیم با کنترل چهارگانه 


در حین طراحی میگ-35 بیشترین توجه به افزایش توانایی های عملیاتی آن اختصاص داده شده است:
-اعتماد پذیری هواپیما، موتورها و اویونیک بطور چشمگیری افزایش یافته است
-زمان دوره های بین اورهال جنگنده افزایش یافته است
-هزینه پرواز جنگنده دو و نیم برابر کمتر از میگ-29 است
-در زمان طراحی توانایی نگهداری حین فعالیت عملیاتی برای جنگنده پیش بینی شده است

مجموعه ای از رهیافت های تکنیکی و تکنولوژیکی نظیر سیستم تولید اکسیژن حین پرواز نیز به جهت افزایش آزادی عملیاتی در طراحی جنگنده منظور شده اند، پیشران جنگنده شامل دو موتور RD-33MK با نیروی تولیدی بیشتر نسبت به نمونه های قبلی است که نسبت به نوع اصلی موتور های RD-33 دود به مراتب کمتری نیز تولید می کند، همچنین سیستم کنترل الکترونیکی موتور ها نیز به افزایش اعتماد پذیری و عمر خدمتی موتور ها کمک می کند، علاوه بر این در صورت تقاضای مشتری امکان استفاده از موتورهای RD-33MK مجهز به سیستم تغییر بردار رانش نیز وجود دارد که برتری مطلق جنگنده در نبردهای هوایی نزدیک را تضمین می نماید و پیشتر برروی جنگنده آزمایشی MiG-29M OVT نیز با موفقیت آزمایش شده اند. 


میگ-35 مجهز به مجموعه اویونیکی نوینی است که تماما بر اساس تکنولوژی های جدید بوجود آمده است، رادار چند کاره آرایه ای بکار رفته در جنگنده میگ-35 بواسطه فاکتورهای زیر بر نمونه های مشابه خود برتری می یابد:
-افزایش برد در فرکانس های عملیاتی
-افزایش تعداد اهداف قابل کشف، ردیابی و حمله
-افزایش برد کشف
-افزایش وضوح در حین نقشه برداری سطحی
-بقا پذیری بالا و مقاومت در برابر اقدامات الکترونیک دشمن

سیستم IRST جدید میگ-35 مرکب از تجهیزات هدفگیری مادون قرمز، تلوزیونی و لیزری است که به کمک تکنولوژی های فضایی توسعه یافته است بگونه ای که این سیستم ها پیش از این در صنعت هوانوردی بکار نرفته اند. ویژگی جدید این سیستم توانایی کشف، ردیابی و قفل روی اهداف از فواصل بسیار دور است، توانایی که در تمامی ساعات شبانه روز دارد و می توان از آنها برای مسافت یابی، نشانه گذاری و... نیز بر علیه اهداف سطحی و هوایی استفاده کرد، هر چند سیستم IRST جدید بهمراه سایت نشانه روی جدید کلاه خلبان برروی جنگنده نصب شده است، اما امکان نصب غلاف هدفگیری ویژه ای با توانایی های بمراتب بیشتر بر روی جنگنده نیز وجود دارد.

میگ-35 به یک مجموعه دفاعی نیز مجهز می باشد که شامل موارد زیر است:
-سیستم شناسایی رادیو الکتریک و سیستم اقدام متقابل الکترونیک
-سیستم جدید کشف حمله موشکی و تابش لیزری
-پخش کننده چف/فلیر بمنظور فریب موشک های هوا به هوا

علاوه بر تسلیحات ارائه شده برروی جنگنده های MiG-29K/KUB/M/M2 بهمراه میگ-35 مجموعه تسلیحات جدیدی ارائه شده که پیش از این برای صدور به هیچ کشوری ارائه نشده است، این تجهیزات جدید و دوربرد به میگ-35 اجازه انجام حملات بر علیه دشمن بدون ورود به محدوده دفاعی آنها را می دهند.
معماری باز اویونیک جنگنده امکان نصب تجهیزات و تسلیحات جدید روسی و خارجی را بنا به خواست مشتری به MiG-35 می دهد، هر دو نمونه A و D دارای ساختار یکسان بوده و از لحاظ تجهیزات موجود یکسان اند. بهمراه میگ-35 مجموعه کامل آموزشی نظیر شبیه سازهای رایانه ای پرواز و شبیه ساز های انجام عملیات ارائه شده اند. در نهایت باید گفت شرکت میگ آماده است تا با شرکت های مختلف به اجرای برنامه های مشترک توسعه و بهسازی گونه اولیه میگ-35 نیز بپردازد.


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
پنجشنبه 7 آبان 1388  10:54

جانشینی شایسته برای Su-24



در خلال آخرین سالهای جنگ سرد، نیروی هوائی شوروی تركیبی از جنگنده های بازدارنده و ضربتی را به خدمت گرفت كه میتوان به Sukhoi Su-24 Fencer نمونه ساخت شوروی و كوچكترF-111 و تكمیل شده Su-17 Fitter كه خود برگرفته از Su-7بود،‌ MiG-23BM و MiG-27 كه هردو نمونه برگرفته از MiG-23 بودند اشاره كرد. دكترین شوروی در خلال این سالها به شدت توسط جنگنده های پرشمار جدید و نوپای آمریكا و ناتو خصوصا توسط اسكادرانهای F-15 و F-16 به چالش كشیده شده بود . فقط در صورتیكه جنگنده های خط مقدم شوروی از قبیل MiG-29 و Su-27 پیروز نبردهای هوائی میشدند این امكان به جنگنده های ضربتی با مانور كمتر مانند Su-24, Su-17, MiG-23BM و MiG-27 داده میشد تا سالم از مهلكه عبور كرده و به اهداف خود حمله كنند. این خود دلیل آشكاری بود برای طراحان شوروی تا به فكر جایگزینی جنگنده های ضربتی خود با نسل جدیدی كه قابلیت بقاء و توان عبور در هنگام رویاروئی نزدیك با F-16 و به ویژه با F-15 را داشته باشند بیفتند. طراحان شوروی از ایده به كارگرفته شده در طراحی كاكپیت Su-24 به صورت صندلیهای Side by Side بسیار راضی بودند. آنها معتقد بودند كه اینگونه طراحی، فشار كاری زیادی را كه در ماموریتهای طولانی مدت ضربتی به خلبانان وارد میشود را كاهش داده و باعث افزایش پایداری و كارائی در نقشهای ضربتی میگردد.
ایده طراحی Su-27IB به عنوان جایگزینی برای Su-24 در سال 1983 پدیدار گشت و تغییرات در نظرگرفته شده شامل: كاكپیت side-by-side با محیط (به طور محسوس) بزرگتر و بیشتر شبیه به یك بمب افكن بزرگتر، تغییر شكل و طراحی مجدد در قسمت جلوئی بدنه هواپیما و بزرگ تر شدن این قسمت بود. هدف اساسی از طراحی جدید، فراهم آوردن ارگونومیك بهتر برای پروازهای طولانی، پایداری و دوام بالا، فراهم آوری امكانات رفاهی بیشتر برای خدمه پرواز ازقبیل: دستشوئی / آشپزخانه كوچك جهت فراهم ساختن غذای گرم/ مكانی جهت استراحت خلبانان و صرفه جوئی در به كارگیری از سیستمهای نمایشگر پروازی در دو كابین مجزا (به صورت پشت سر هم) و در نتیجه پائین آوردن هزینه تولید. خدمه پرواز به راحتی میتوانند برای رفع خستگی در كاكپیت بایستند، خستگی عضلات خود را رفع كنند، در فضای وسیع كاكپیت دراز كشیده و استراحت كنند و در صورت نیاز از آشپزخانه جهت گرم كردن غذا استفاده كنند. همچنین برای رفاه بیشتر خلبانان در پروازهای طولانی دستشوئی در كاكپیت نصب گردیده است. از نكات جالب توجه در طراحی جدید، به كارگیری كابین (به طور كامل) تحت فشار بود كه این امر باعث عدم به كارگیری ماسك در حین پرواز توسط خدمه میشد ( مگر در شرایط اضطراری و مانورها). درست مشابه با Su-25 Frogfoot ، كاكپیت Su-34 مجهز به پوشش حفاظتی با ضخامت 17 میلیمتر است تا خدمه پروازی و سیستمهای آویونیك را در برابر تركش موشكها و گلوله ها محافظت نماید.

دسترسی خدمه به كابین به راحتی از طریق یك نبردبان مستقر در چرخ جلوئی امكان پذیر و صندلی خدمه از نوع K-36DM با امكان عمل در شرایط صفر-صفر بود. همچنین سطوح آئرودینامیكی تثبیت كننده پرواز نیز از زیر بدنه حذف گردیدند. اولین پیش نمونه آزمایشی با نام T-10V-1 و با ماموریت ضربه زدن به عمق اهداف دشمن اولین پرواز خود را در 13 April 1990 به انجام رساند. در این پرواز خلبانان آزمایشگر عبارت بودند از: ایگور وتینتسیف و یوگنی رونوف. T-10V-1 از كاناردهای Su-30/Su-33 'Flanker-D'/Su-35 'Flanker-F' به جهت افزایش مانور، كاهش نیروی پسا و بهبود شرایط پرواز در ارتفاع پائین بهره میبرد. جنگنده جدید بسیاری از دیگر قسمتهای بدنه اش با خانواده بزرگ زیر مجموعه Su-27 یكسان بود. از جمله بال،‌ دم و موتورها. حجم داخلی 30 درصد نسبت به Su-27 افزایش پیدا كرده بود. آیا این همه نوآوری لازم بود؟ سیمونوف پاسخ میدهد كه بلی. پیش نمونه آزمایشی Su-27UB به فرماندهی نیكولای سادونیكوف پرواز آزمایشی را از مسكو تا اخوتسك به صورت رفت و برگشت انجام داد. هواپیمای او 16 ساعت در پرواز بود و در این مدت 4 بار سوخگیری هوائی با تانكرهای نیروی هوائی داشت، تمام سیستمها بدون كوچكترین مشكلی كار میكردند اما چهره به رنگ خاكستری درآمده خلبان آن هنگام پائین آمدن از كاكپیت تنگ مركب خود گواه این بود كه او بسیار خسته است. آنها به نظر نمیرسیدند كه توانائی درگیری با دشمن را بعد از این پرواز طولانی داشته باشند.


مقایسه ابعاد Su-32/34 +Su-30MK-1





بخش مركزی داخلی جهت همسازی با حداكثر وزن 45 تن تقویت گردید. چیزی در حدود 28 تن بیشتر نسبت به Su-27. میخائیل سیمونف سرپرست پروژه Su-34: حداكثر وزن بارگیری شده Su-34 به رقم قابل توجه 45.1 تن بالغ میشود كه قابل مقایسه با تانكهای T-90S و T-80U است! قابلت مانور و قدرت خوفناك Su-34 نام دیگری به غیر از تانك پرنده را به ذهن خطور نمیدهد. Su-34 دارای حداكثر سرعت 1.8 ماخ میباشد كه در حقیقت از Su-30 كمتر است. این موضوع (شاید) حیرت انگیزی نیست زیرا Su-34 برای حمله به جنگنده های دشمن و ماموریتهای بازدارندگی هوائی طراحی نشده است. در صنایع هوائی سرعت زیاد و قیمت زیاد همواره دست به دست میشود. یك جنگنده با امكان سرعت زیاد نیاز به سوخت و تجهیزات اضافه دارد، از جمله تجهیزات سوختگیری هوائی. در نتیجه قیمت بیشتری را كارخانه سازنده و مشتری متحمل خواهند شد. Su-34 برای حمل مهمات زیاد برای اهداف از قبل تعیین شده، نابودی دقیق اهداف و عملیات گریز موفقیت آمیز و درامان ماندن از شكاریهای رهگیر دشمن طراحی گردیده. 2 دستگاه موتور پرتوان AL-31FM1 ساخته شده توسط شركت معروف سالیوت با توان تولید كششی بالغ بر 13.5 تن قدرت بسیار مناسبی را به این جنگنده نوظهور میبخشند.همچنین از بنا به گفته یوری یلیسیف، CEO شركت سالیوت، طول عمر و زمان سرویس دوره ای موتورها به میزان قابل توجهی افزایش پیدا كرده است. در نتیجه Su-34 به اندازه كافی سریع است كه ماموریت خود را به انجام برساند. این یك موفقیت قابل توجه برای هواپیماهائی در این كلاس به حساب میاید.

Su-34 مجهز به سیستم سوختگیری هوائی و سیستم كارامد و به كارگرفته شده در Su-24 به نام Sakhalin UPAZ-1A است كه امكان ایفای نقش تانكر سوخت رسان را به جنگنده های دیگر فراهم میسازد. بنا به اظهارات سیمونوف، یك هواپیمای جنگی در شرق دور روسیه گاها 7 روز طول میكشد تا به تاجیكستان برسد! به خاطر اینكه فرودگاههای بین راه بیشتر اوقات به خاطر شرایط بد جوی تعطیل میشوند، سوخت به موقع تحویل نمیشود و خلبانان زمان كافی برای استراحت ندارند، اما خدمه Su-34 هیچكدام از مشكلات نامبرده شده را ندارند.

دیگر امكانات Su-34 شامل رادار آفندی آرایه فازی multimode ، سیستم هدفیابی داخلی IRST/TV/laser نگاه به جلو، سیستم كنترل آتش و رادار هشدار دهنده انتهای هواپیما و سیستم دفاعی داخلی jammer. طراحی رادار به عهده Leninetz و توسعه سیستمهای الكترواپتیكی به عهده Ural و Geofyzika گذاشته شد. Su-27IB مجهز به سیستمهای تسلیحاتی دیجیتالی بسیار پیشرفته بود از جمله بكارگیری نمایشگرهای شیشه ای در سطحی وسیع. این گونه تقلید ، دو دهه قبل در F-111D های آمریكائی مشاهده شده بود. گستره وسیعی ازتسلیحات شمال بمبهای هدایت شونده و سقوط آزاد، راكتها و موشكهای هوا به زمین و موشكهای هدایت شونده هوا به هوا برای Su-34 پیش بینی شده از جمله: Kh-29 و S-25LD مشابه ماوریك، بمب هوشمند الكترواپتیكال KAB-500Kr ،‌ بمب هدایت لیزری KAB-500L ، بمب الكترواپتیكال/ دیتالینك KAB-1500TK مشابه GBU-15 ، موشكهای دورایستای Kh-59 مشابه AGM-142، موشكهای ضد كشتی Kh-31 و Kh-35 و همچنین موشكهای ضد رادار Kh-31R . غلافهای راكت B-8M1 برای راكتهای S-8 و غلافهای راكت B-13L برای راكتهای S-13 جهت ماموریتهای پشتیبانی نزدیك استفاده میشود. تسلیحات دفاعی شامل توپ 30 میلیمتری GSh-301 ، موشكهای هوا به هوای R-73 Archer WVR و موشكهای هوا به هوای R-27 BVR میباشد. Su-34 حداكثر توان حمل 8 تن مهمات را داراست و دارای 12 مقر حمل سلاح و تجهیزات میباشد.

چرا تانك پرنده؟


كاكپیت مجهز به نمایشگرهای رنگی،‌خلبان فقط در مواقع اضطراری و
درگیری هوائی میتواند از ماسك استفاده كند و نه در طول پرواز



همانگونه كه ذكر گردید اولین پیش نمونه آزمایش با نام T-10V-1 در آوریل 1990 به پرواز درآمد و در طی ماههای بعد به انجام تمرین سوختگیری هوائی دست زد . این نمونه در سال 1992 برای اولین بار به معرض نمایش عمومی درآمد. دومین پیش نمونه آزمایشی با نام T-10V-2 در سال 1993 با به كارگیری بالهای Su-35 همراه مقرهای اضافه، مخازن سوخت داخلی وسیعتر و برامدگی انتهای بدنه طویلتر و ارابه های دوگانه پشت سرهم ساخته شد. نمونه T-10V5 در اوایل سال 1994 پرواز كرد و به Su-34 تغییر نام داده شد. بازی با كلمات در جهت نشان دادن جانشینی برای Su-24. این پیش نمونه آزمایش با رنگ استتار غیر معمول سبز/ آبی و با نام 'Su-32FN' در نمایشگاه هوائی 1995 پاریس با ماموریت جنگنده ضربتی و گشت دریائی به نمایش درآمد (F= Fighter , N= Navy). دو فروند Su-34 دیگر در سالهای 1996 و 97 تولید شدند و در نمایشگاه هوائی 1997 پاریس با مجددا نام 'Su-32FN' به نمایش درآمدند. در نمایشگاه هوائی ماكس 1999 نام این جنگنده ها به Su-34MF تغییر پیدا كرد (MF for MnogoFunksionalniy, multi-function).
به دلیل شباهت زیاد قسمت دماغه Su-34 با پلاتی پوس، كه به نوعی یادآور SR-71 میباشد نام Platypus بر روی آن گذاشته شد در حالیكه ناتو نام Fullback را برگزیده بود. درحالیكه Su-32FN و Su-32MF/34 اساسا از لحاظ بدنه برگرفته از T-10V-5 میباشند اما بنا به گزارش برخی منابع تفاوتهای زیادی در نوع ماموریتها و آوینیك دارند و باید به طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرند.

در یك مقایسه بین بدنه Su-32/34 با رقبای غربی،‌ Su-32/34 با 12 تن سوخت داخلی بین Boeing F-15E و F-111 از لحاظ شعاع رزمی و میزان مهمات بارگیری شده قرار میگیرد، همچنین میزان چالاكی آن از F-15E كمتر اما از F-111 بیشتر و حداكثر سرعت آن از هر دو نمونه آمریكائی كمتر است اما مشابه هر دو نمونه آمریكائی دارای قابلیتهای فراوان جهت نفوذ در ارتفاع پست به مناطق حساس دشمن ( توسط رادار تعقیب عوارض زمینی TFR) میباشد. بر خلاف F-15E با غلاف LANTIRN TFR و F-111 با سیستم APQ-171 TFR، جنگنده Su-32/34 از یك رادار آرایه فازی با قابلیت TFR استفاده میبرد كه این ایده اولین بار فقط در رادار فازی APQ-164 در B-1B بكار گرفته شده بود. ماموریتهای اصلی جنگنده چند منظوره Su-32MF/Su-34 نفوذ به عمق مراكز حساس دشمن (در فواصل دور) و بمباران دقیق اهداف ، ایفای نقش بازدارندگی در میدان نبرد، پشتیبانی نزدیك هوائی است كه در حال حاضر این ماموریتها را برای روسیه Su-24 و F-15E برای آمریكا و F-111برای استرالیا انجام میدهند. سیمونف در این باره میگوید: Su-34 قادر است با موشكهای هدف یاب زیر صوت و مافوق صوت و بمبهای هدایت شونده، اهداف مستحكم و به خوبی استتار شده را تا فواصل 250 كیلومتر نابود سازد. كارخانه سازنده Su-34 مدعی شده است كه Su-34 برای پیروزی در درگیریهای هوائی با F-15, F/A-18 ، Eurofighter Typhoon طراحی شده است، به نظر میرسد روسها در حال برطرف كردن ضعف بزرگ جنگنده های ضربتی خود كه همانا نداشتن توان كافی و درماندن در نبردهای هوائی است میباشند ( Su-7/17/24، Mig-27). روسها ادعا میكنند كه رادار آرایه فازی Leninets V-004 آنها بسیار مشابه با رادار APQ-164 است و توان تولید 15 را داراست. همچنین Su-34 در برامدگی طویل انتهائی بدنه خود مجهز به رادار دید- عقب V005 میباشد كه فضای پشت سر هواپیما را بو خوبی پوشش میدهد.


مقایسه ظرفیت سوخت داخلی Su-32/34 با دیگر جنگنده بمب افكنها



بنا به گفته روسها. برد رادار Su-34 برای اهداف بزرگ سطحی بین 200 تا 250 كیلومتر، امكانات نقشه برداری زمینی 150 كیلومتر،‌برای اهداف هوائی 90 كیلومتر است. سیستم ناوبری داخلی بوسیله یك دریافت كننده GNSS (گلوناس) همراهی میشود. Su-32/34 مجهز به یك پنل عایق بزرگ مدور در بالای بدنه خود میباشد كه فقط از نظر مكان و ابعاد میتواند یك آنتن ارتباطات ماهواره ای باشد است. Su-34 مجهز به سیستم ایمنی فعال با عناصر هوشمند مصنوعی است. این سیستم هواپیما را قادر میسازد تا هر مانوری را در نبردهای هوائی مدیریت كند و بر بالای 'نوك درختان' و یا در ارتفاع پست با حداكثر سرعت 1400 كیلومتر بر ساعت پرواز نماید. Su-34 همچنین قادر به پرواز در حالت TERCOM ( عبور از موانع غیر مترقبه و از میان مناطق پدافند ضدهوائی دشمن میباشد). واحد آویونیك مشتمل بر كامپیوترهای پیشرفته، بردهای حافظه، نمایش دهنده های چند منظوره رنگیاست. datalink دیجیتالی به كار گرفته شده قادر به به هنگام سازی مختصات اهداف در هنگام پرواز و یا توسط هواپیما- به هواپیما میباشد. میتوان مختصات و كلیه برنامه های لازم برای یك عملیات را از لحظه پرواز تا فرود به 2 دستگاه كامپیوتر مركزی بارگیری نمود. هواپیما به طور اتوماتیك در هر مختصات بارگیری شده یا زمان وارد اوردن ضربه به طور اتوماتیك سوئیچ میشودو عمل مینماید در نتیجه خلبان نیتواند دستانش آزاد باشد و یا خود را درگیر دیگر مراحل عملیات نماید. خلبان در سمت چپ و ناوبر/ اپراتور تسلیحات در سمت راست مینشینند.
Datalink توسط فرمان هواپیما، ایستگاه زمینی، كشتی هدایت میشود و در صورتیكه دید كم باشد با ارتباط ماهواره ای منطقه پوشش افزایش پیدا میكند.


سیستم های محافظتی شامل یك دریافت كننده هشدار راداری، بسیار شبیه به دریافت كننده دیجیتال SPO-32 / L150 Pastel كه در Su-27/30 بكار رفته،‌ سیستم هدشدار دهنده نزدیك شدن موشك، غلاف KNIRTI SPS-171 / L005S Sorbtsiya-S جمر دفاعی باند H/I (بر طبق گزارشات) مستقر در نوك بالها است. این سیستم نمونه تكامل یافته ای از jammer توسعه داده شده برای Backfire C است. برخلاف بیشتر غلافهای jamming غربی، این مدل به صورت دوگانه و نگاه به جلو و عقب برای حداكثر تاثیرگذاری jamming طراحی گردیده است. Su-32MF/34به خاط میزان سوخت بیشتر، آویونیك بسیار پیشرفته، قابلیتهای تحسین برانگیز رادار تعقیب عوارض زمینی، راحتی بیشتر خدمه پرواز و میزان مهمات بیشتر قابلیت نفوذ و ضربه زدن به اهداف دشمن را میتواند بهتر از Su-30MKI و Su-30MKK/MK2 به انجام برساند. Su-34 با مخازن سوخت استاندارد میتواند تا 3000 كیلومتر و با مخازن سوخت كمكی تا 4000 كیلومتر را طی كند. متخصصین روسی آنالیز تمام نبردهای كوچك، درگیریهای هوائی Supersonic، سیستمهای ECM، جستجوهای راداری و حرارتی و تركیب شده با موشكها را انجام داده اند. درسهای گرفته شده از علل سقوط های هوائی نشاندهنده این است سیستمهای حفاظتی خدمه Su-34 ، چهارصد درصد موثرتر از دیگر هواپیماهای جنگی مشابه هستند! این جنگنده برای خدمت در 30 تا 40 سال آینده به تازگی وارد نیروی هوائی روسیه شده و بنا به گفته منابع روسی Su-34 در آیندهبه هیچ كشوری صادر نمیشود.

مقدورات و قابلیتها:

تعداد خدمه: 2
طول: 23.34 متر
فاصله دو نوك بال: 14.7 متر
ارتفاع: 6.09 متر

حداكثر مهمات قابل حمل: 8000 كیلوگرم
حداكثر سرعت در سطح دریا: 1,400 كیلومتر بر ساعت (بدون مهمات)
حداكثر سرعت در ارتفاع بالا: 1,900 كیلومتر بر ساعت (بدون مهمات)
سقف پرواز: 15000 متر (بدون مهمات و بار اضافه)
شعاع عملیاتی: 100 كیلومتر
حداكثر برد (بدون سوخت گیری هوائی): 4000 كیلومتر
حداكثر زمان پرواز (بسته به خلبان): 10 ساعت
حد شتاب G (عملیاتی): 9
نسبت كشش به وزن: 0.68

منابع:
Sukhoi
airware.ru
Air Power Australia
"РИА НОВОСТИ" مورخه های 06/09/01 و 06/12/19

گالری تصاویر Su-34




تصویری جالب از رشد چشمگیر انواع سیستمها و مقدورات در Su-32/34




تصویری جالب از نمای برش خورده غلاف پیشرفته KNIRTI SPS-171 / L005S Sorbtsiya-S ECM
باند H/I كه به صورت جفت در نوك بالها به كار گرفته میشوند




امكانت و مقدورات وسیع تسلیحاتی Su-32/34




Leninets B005 پیشرفته ترین نوع رادار تهاجمی آرایه فازی است كه برای یك جنگنده
روسی ساخته شده و بسیار مشابه رادار APQ-164 بكارگرفته شده در B1-B است




كاكپیت وسیع و مجهز به نمایشگرهای رنگی







پلكان مستقر در زیر چرخ دماغه امكان ورود آسان را به كاكپیت فراهم میكند


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
پنجشنبه 7 آبان 1388  10:37


ملقب بهs.37 گلدن ایگل جنگنده ای با بال پیشگرا كه توسط شركت سخوی برای رقابت در برنامه ی جنگنده نسل پنجم روسیه طراحی گردید البته با اقبال كمی برای ورود به خدمت مواجه است كه علت آن قیمت زیاد مواد مركب بال های آن است
و اما پیشینه، در واقع می توان گفت ایده بال های پیشگرا در اصل از ایده ی هواپیمای x.29 شركت گرومن گرفته شده كه یكی از موفق ترین ها در این ضمینه است

فواید بال های پیشگرا:
مهمترین فایده ی بال های پیشگرا در سرعتهای فرو صوت و در ارتفاع پایین است كه بال های پیشگرا پایداری بیشتر و بسیار بهتری دارند اما در سرعت های فرا صوت این كارایی اهمیت خود را از دست می دهد واین جاست كه بال های پسگرا بهتر نقش ایفا میكنند برای جبران این مشكل در s.37 بال های آن را كاملا از مواد گران قیمت مركب كه به تازگی در صنعت هواپیما استفاده ی چشمگیری پیدا كرده استفاده شده و اما سایر موارد به شرح زیر است:

بیشینه سرعت :2,500km/h

سلاح ها:R-77, R-77PD, R-73, K-74
X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500, KAB-1500

موتور: دو دستگاه AL-37FU(گونه ای ازموتور SU-37 )


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   

 
 
 
بین الملل > آمریکا  - یک فروند جنگنده اف 22 آمریکا در نزدیکی یک پایگاه هوایی در صحرای کالیفرنیا دیروز چهارشنبه سقوط کرد.

 سایت اینترنتی سی ان ان با اعلام این خبر به نقل از یک مسئول در نیروی هوایی ارتش آمریکا افزود: این هواپیما که تنها یک خلبان دارد، حوالی ساعت ده و نیم صبح چهارشنبه به وقت محلی در نزدیکی پایگاه هوایی" ادوارز" در صحرای کالیفرنیا سقوط کرد.

منابع ذیربط تاکنون در باره علت این سانحه و همینطور سرنوشت خلبان این جنگنده اف 22که قیمت آن به 150میلیون دلار می رسد، توضیح نداده اند.

در همین حال برخی منابع خبری گزارش داده اند که خلیان این جنگنده نسل پنجم و آخرین مدل اف-22 آمریکایی کشته شده است.

ابتدا گزارش شده بود که خلبان کارکشته هواپیما مفقود شده اما شرکت لاکهید مارتین، سازنده جنگنده، بعدا اعلام کرد که خلبان کشته شده است.

نیروی هوایی ارتش آمریکا نیز با صدور بیانیه ای اعلام کرده است که این هواپیما در ماموریت آموزشی بوده و هنگام سقوط در حوالی 50 کیلومتری شمال شرق پایگاه هوایی ادوارز در حال پرواز بوده است.


یک فروند هواپیمای اف 22 معروف به " شبح" نیز سال 2004در ماموریتی آموزشی در صحرای نوادا سقوط کرد و خلبان آن توانست با چتر نجات سالم فرود آید.

جنگنده شبح که قادر است از ردیابی رادارها مخفی بماند، در دهه هشتاد قرن گذشته برای ساخت آن تصمیم گیری شد و هدف از ساخت آن نفوذ به فضای اتحاد جماهیر شوری سابق برای هدف قرار دادن سکوی های استراتژیک پرتاب موشک اعلام شده بود اما بعداز پایان جنگ سرد ماموریت این هواپیما تغییر کرد و پروازهای با برد بسیار زیاد برای آن در نظر گرفته شد.

وبسایت نیروی هوایی آمریکا جنگنده اف-22 رپتور را به عنوان جدیدترین جنگنده این کشور معرفی می کند و تاکید کرده است که "قابلیت اعتماد و نگهداری این جت جنگنده مافوق صوت از هر جنگنده دیگری در تاریخ بیشتر است."

برنامه ساخت ناوگان اف-22 که 65 میلیارد دلار هزینه دارد با انتقاداتی روبه رو شده است و مخالفان می گویند بیش از حد پرهزینه است و از لحاظ کاربردی به اندازه کافی انعطاف پذیر نیست.

 
بین الملل > آمریکا  - یک فروند جنگنده اف 22 آمریکا در نزدیکی یک پایگاه هوایی در صحرای کالیفرنیا دیروز چهارشنبه سقوط کرد.

 سایت اینترنتی سی ان ان با اعلام این خبر به نقل از یک مسئول در نیروی هوایی ارتش آمریکا افزود: این هواپیما که تنها یک خلبان دارد، حوالی ساعت ده و نیم صبح چهارشنبه به وقت محلی در نزدیکی پایگاه هوایی" ادوارز" در صحرای کالیفرنیا سقوط کرد.

منابع ذیربط تاکنون در باره علت این سانحه و همینطور سرنوشت خلبان این جنگنده اف 22که قیمت آن به 150میلیون دلار می رسد، توضیح نداده اند.

در همین حال برخی منابع خبری گزارش داده اند که خلیان این جنگنده نسل پنجم و آخرین مدل اف-22 آمریکایی کشته شده است.

ابتدا گزارش شده بود که خلبان کارکشته هواپیما مفقود شده اما شرکت لاکهید مارتین، سازنده جنگنده، بعدا اعلام کرد که خلبان کشته شده است.

نیروی هوایی ارتش آمریکا نیز با صدور بیانیه ای اعلام کرده است که این هواپیما در ماموریت آموزشی بوده و هنگام سقوط در حوالی 50 کیلومتری شمال شرق پایگاه هوایی ادوارز در حال پرواز بوده است.


یک فروند هواپیمای اف 22 معروف به " شبح" نیز سال 2004در ماموریتی آموزشی در صحرای نوادا سقوط کرد و خلبان آن توانست با چتر نجات سالم فرود آید.

جنگنده شبح که قادر است از ردیابی رادارها مخفی بماند، در دهه هشتاد قرن گذشته برای ساخت آن تصمیم گیری شد و هدف از ساخت آن نفوذ به فضای اتحاد جماهیر شوری سابق برای هدف قرار دادن سکوی های استراتژیک پرتاب موشک اعلام شده بود اما بعداز پایان جنگ سرد ماموریت این هواپیما تغییر کرد و پروازهای با برد بسیار زیاد برای آن در نظر گرفته شد.

وبسایت نیروی هوایی آمریکا جنگنده اف-22 رپتور را به عنوان جدیدترین جنگنده این کشور معرفی می کند و تاکید کرده است که "قابلیت اعتماد و نگهداری این جت جنگنده مافوق صوت از هر جنگنده دیگری در تاریخ بیشتر است."

برنامه ساخت ناوگان اف-22 که 65 میلیارد دلار هزینه دارد با انتقاداتی روبه رو شده است و مخالفان می گویند بیش از حد پرهزینه است و از لحاظ کاربردی به اندازه کافی انعطاف پذیر نیست.


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()   
   
پنجشنبه 7 آبان 1388  10:11

پس از اعلام برنده شدن طرح YF-22 در برنامه تولید جنگنده پیشرفته (ATF)، جنگنده ی F-22 موسوم به Raptor براساس نمونه ی اولیه YF-22 طراحی شد.

برنامه تولید F-22 ، پروژه‏ای در جهت ساخت جنگنده‏ی برتری هوایی نسل بعد است جهت مقابله سریع با هرنوع اقدام در هر نقطه‏ای از جهان. این هواپیمایی است كه باید به حریم هوایی دشمن نفوذ كند و قابلیت دید اول – شلیك اول را بر علیه اهداف گوناگون، داشته باشد. (First-look, First-kill)
مهمترین مشخصه ی F-22 کمتر دیده شدن در رادار دشمن، مانورپذیری بالا، سیستم های پروازی (آویونیک) یکپارچه شده و طراحی آیرودینامیک ویژه است که اجازه می دهد جنگنده بدون استفاده از پس سوز موتورها، به سرعت بالای صوت برسد. (عدم استفاده از پس سوز، امکان رهگیری هواپیما توسط دشمن را بسیار کم می کند)

ویژگی پنهان کاری (Stealth)
این مشخصه، کمک زیادی به بقا و ادامه ی نبرد F-22 می کند و باعث می شود تا دشمن نتواند اطلاعات مهمی از انجام عملیات توسط این جنگنده بدست بیاورد.

ویژگی یکپارچه سازی سیستم های پروازی (Integrated Avionics)
این مشخصه به خلبان F-22 کمک فوق العاده ای می‏کند تا اطلاعات بسیار دقیقی از وضعیت دشمن بدست آورد. این اطلاعات می‏تواند وضعیت پروازی جنگنده‏های دشمن، نحوه‏ی آرایش نیروهای زمینی، شناسایی سیستم‏های راداری منطقه و . . . باشد. ضمن اینکه سیستم‏های الکترونیکی پیشرفته‏ی F-22 این امکان را (به خلبان اف22) می‏دهد تا حتا از آرایش قبلی نیروهای دشمن آگاه شود. (Off-Board Information) این اطلاعات براساس حرارت برجای مانده از موتور وسائل نقلیه‏ی دشمن یا حرارت موشکها و مهمات شلیک شده بدست می آید.



تصویری دیگر از کابین بسیار مجهز اف22

سوپر کروز (Super cruise)
این مشخصه «افزایش دقت مهمات استفاده شده» است که (به اف22) این امکان را می‏دهد که با سرعت بیشتری از میدان نبرد خارج شود و بدین طریق امکان ضربه خوردن یا رهگیری توسط دشمن را کم می‏کند.

موتورها
اولین انتظاری و قابلیتی که از موتورهای F-22 می رود این است که بدون آنکه از پس‏سوز استفاده کند به سرعت فراتر از صوت دست یابد ضمن اینکه مصرف سوخت مناسبی در این حالت داشته باشد زیرا در سایر جنگنده ها، دست یابی به سرعتهای فراصوت، با استفاده از پس‏سوز ممکن می شود که همراه با مصرف سوخت بسیار بالاست. با این مشخصه، اف22، مدت زمان بیشتری می تواند پرواز کند.
البته این انتظار نیز (از موتورهای اف22) می‏رود که در پروازهای زیرصوت نیز عملکرد خوب خود را حفظ کرده و مصرف سوخت بسیار کمی نیز داشته باشند.

اولین وظیفه‎ی تعریف شده برای F-22 نبرد هوایی است که برای این کار، حمل 6 موشک میان برد AIM-120C (آمرام) به همراه 2 موشک کوتاه برد AIM-9M (سایدوایندر) پیش بینی شده است.
برای نبرد هوا به زمین (Ground Attack)، اف22 با 2 عدد بمب هدایت شونده‏ی 1000 پوندی بسیار دقیق JDAM ، 2 موشک AIM-120C و 2 موشک AIM-9M تجهیز می‏شود.
(JDAM = Joint Direct Attack Munitions)
JDAM ها، بمب‎هایی هستند که به وسیله سیستم مکان یابی ماهواره ای (GPS)، هدایت می‎شوند. این بمبها، به اف22 این امکان را می‎دهند که در هوای نامناسب جوی (ابر، مه، برف و . . .) بتواند تکمیل کننده ماموریت (ناتمام مانده‏ی) جنگنده‏ی F-117 یا جنگنده‏ی JSF در حمله به اهداف زمینی باشد.
(JSF = Joint Strike Fighter)

 

F-22 در نگاه اول، جنگنده‏ای تمیز و عاری از مهمات به نظر می‎رسد. این مشخصه به دلیل آن است که مهمات در محفظه‏های مخفی داخل بدنه حمل می‎شوند و برخلاف سایر جنگنده‏ها، از محفظه‏های خارجی بدنه برای حمل مهمات در اف22 به طور معمول استفاده نمی‏شود. این ویژگی مهمی برای حفظ قابلیت پنهان کاری اف22 از رادار دشمن است. زیرا نصب مهمات باعث بازتابش امواج رادار دشمن شده و ویژگی پنهان‎کاری اف22 را از بین می‎برد. همچنین مخفی بودن مهمات، از میزان پسا (اصطکاک هوا) کم می کند امری که برای پرواز فراصوت بدون استفاده از پس سوز بسیار لازم است. کم شدن پسا، برد پروازی اف22 را نیز به میزان قابل توجهی افزایش می‏دهد زیرا باعث کاهش مصرف سوخت می‎شود.

اف22 همچنین چهار مقر حمل مهمات در خارج بدنه دارد که هرکدام می‏توانند تا 5000 پاوند بار را حمل کنند. در اف22، از یک طراحی منحصر به فرد در ساخت محفظه های خارجی (حمل بار) استفاده شده است که در جلو و عقب بدنه تعبیه شده اند، اتصال انتهای بدنه دارای اتصالهای الکتریکی، سوخت و هوا است. در این محفظه، مخزن سوخت 600 گالونی یا دو پرتاب کننده‏ی موشک به نام LAU-128/A بسته به نوع ماموریت، نصب می‎گردد.

دو حالت کلی برای محفظه های خارجی حمل بار در اف22 وجود دارد:
* چهار مخزن 600 گالونی حمل سوخت، بدون حمل سلاح. این پیکربندی برای وقتی استفاده می‎شود که برد پروازی زیاد مدنظر باشد یا قصد جابه‎جایی جنگنده مطرح باشد. برای حمل محفظه‎ی سوخت، از گیره‏ی نگدارنده‏ی مخصوصی به نام BRU-47/A در محل اتصال هر محفظه استفاده می‏شود.
* دو مخزن سوخت به همراه چهار موشک. این پیکربندی برای حالتی استفاده می شود که منطقه ی مورد عملیات ایمن، فضای منطقه تحت کنترل نیروهای خودی بوده و زمان بیشتری جهت پشتیبانی هوایی منطقه (CAP = Combat Air Patrol) مورد نیاز باشد. در این حالت نیز، مخازن سوخت خارجی به وسیله‏ی گیره‎ی BRU-47/A روی بدنه‏ی اصلی متصل می‏شوند، ضمن اینکه محفظه‎های خارج از بدنه‏ی اصلی هواپیما، به دو گیره‏ی پرتاب کننده‏ی موشک به نام LAU-128/A متصل می‏شوند.

همه‏ی موشكهایی كه در محفظه‏های خارجی نصب می‏شوند (دو موشك در هر مكان)، این قابلیت را دارند كه با انجام تغییرات فنی در داخل بدنه نصب شوند و با مهمات درونی یكپارچه شوند، اما نیروی هوایی به توانی بیش از آنچه (برای حمل مهمات) خواسته بود اعلام نیاز نكرده است.

فراز و نشیب های پردردسر F-22 قبل از ورود رسمی به خدمت
پیش از آنكه تیم سازنده‏ی نمونه‏ی اولیه‏ی YF-22 به عنوان برنده‏ی رقابت در طراحی جنگنده‏‎ی ATF انتخاب شوند، به مدت 54 ماه آزمونهای تست و خطا تحت این برنامه انجام داده بودند. آنها شدیدن درگیر رفع عیوب مختلف اف22 نظیر مشكلات بدنه، كاناپی و انجام تست‏های پروازی بر روی دو فروند نمونه‏ی اولیه‏‎ی YF-22 بودند.
نمونه‏ی اولیه‏ی موتورها، موتور YF119 ساخت «پرات اند ویتنی» و موتور YF120 ساخت «جنرال‏الكتریك» بودند كه در جریان برنامه‏ی ATF بارها مورد آزمایش قرار گرفتند.
برنامه‏های آزمون و خطا (dem/val) به تاریخ سپتامبر 1990 تكمیل شدند. كه همه‏ی این كارها توسط شركت بوئینگ در سیاتل، لاكهید در پالمدیل كالیفرنیا و جنرال‏داینامیكز در تگزاس اجرا و تكمیل شدند. همچنین نمونه‏های اولیه‏ی هواپیما (Prototype)، در محل شركت لاكهید در پالمدیل (Palmdale شهری در جنوب لوس‏انجلس و ایالت كالیفرنیا) مونتاژ شدند. امكانات مناسب آنجا نیز باعث شد اولین پرواز YF-22 در آن مكان انجام شود.
پس از آنكه مونتاژ و مدیریت كلی برنامه‏ی تولید هواپیما بر عهده‎ی شركت لاكهید گذاشته شد، ادامه‏ی برنامه‏ی YF-22 به جهت آزمایشات و تولید نهایی، به شهر ماریتا (Marietta = شهری در شمال غربی ایالت جورجیا) منتقل گشت.
F-22 دومین آزمایش مهم خود را در سال 1991 با موفقیت از پیش رو گذراند. در آن زمان، نیروی هوایی اعلام كرد كه به تعداد 548 جنگنده‏ی F-22 به ارزش هركدام 6/68 میلیون دلار نیاز دارد. پس رفع اشكال و تجدیدنظر نهایی هواپیما به تاریخ سپتامبر 1993، تعداد مورد نیاز نیروی هوایی، به رقم 442 فروند و به قیمت تخمینی هر فروند 6/71 میلیون دلار كاهش یافت. آن زمان قرار بود حداكثر تا پایان سال 2002، تمام این جنگنده‏ها جایگزین جنگنده‏های F-15 و F-16 های نیروی هوایی شوند.
قرارداد 55/9 میلیارد دلاری مهندسی، تولید و توسعه‏ی اف22، آگوست 1991 به تیم مهندسی شركت بوئینگ و لاكهیدمارتین واگذار شد. اما پیمانكار پس از مدتی ارزیابی، اعلام كرد كه این مبلغ باید تا حدود 11 میلیارد دلار افزایش یابد. تحت شرایط جدید پیمانكار، تیم اف22، طراحی هواپیما را تكمیل نمود و تجهیزات و خطوط تولید لازم برای ساخت این هواپیما را تهیه نمود و 9 آزمایش موفق هوایی و دو آزمایش بر روی زمین انجام داد.
یك تیم ارزیابی از ستاد مشترك نیروهای مسلح، كار بررسی بر روی برنامه‏ی تولید اف22، قیمت تمام شده و برنامه‏ی زمان‏بندی تحویل اف22 ها به نیروی هوایی را آغاز كرد. این تیم پس از مدتی اعلام كرد كه این جنگنده به زمان بسیار بیشتری برای مهندسی و تولید نهایی نیاز دارد. این امر به دلیل كاهش دادن میزان خطرپذیری این جنگنده در هنگام ورود به خدمت بود. زیرا در هنگام بررسی، به مشكلات ریز و درشتی در تولید این هواپیما پی برده بودند.
تیم ارزیاب، همچنین برآورد كرده بود كه كل مبلغ طراحی اولیه حدود ۱.۴۵ میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. همچنین كل مبلغ تولید حدود 13 میلیارد دلار افزایش خواهد داشت. كه بدین ترتیب كل رقم تولید از 48 میلیارد دلار به 61 میلیارد افزایش می‏یافت مگر آنكه از هزینه‏های جانبی تولید كاسته می‏شد.
در نتیجه‎ی گزارشات تیم ارزیاب، برنامه‏ی تولید اف22 مورد تجدیدنظر قرار گرفت. از این رو می‏بایست رقم ۲.۲ میلیارد دلار به برنامه‏ی مهندسی مجدد و تولید نهایی اف22 اضافه می‏شد. ضمن اینكه این موضوع (تجدیدنظر در طراحی) باعث می‏شد كه برنامه‏ی زمان‏بندی جهت تولید نهایی، 12 ماه زیاد شود تا محصول نهایی بتواند بدون مشكل وارد خدمت شود.
برنامه‏ی مهندسی مجدد اف22، باعث شد سه فروند نمونه‏ای كه از قبل ساخته شده بودند، از سیستم حذف شوند و برنامه‏ی تولید، بسیار به كندی پیش رود. احتمال افزایش هزینه‏ها در تولید اف22، از طریق كاهش برخی هزینه‏های رسمی در بودجه پیش‏بینی شده بود.
فرماندهان عالی وزارت دفاع (پنتاگون)، برنامه‏ی تجدیدنظر اف22 را مورد ارزیابی قرار دادند. سپس به تاریخ 11 فوریه 1997 یاداشت رسمی در تایید تغییرات و تجدیدنظر انجام شده (بر روی اف22) از طرف پنتاگون صادر شد.
در گزارش نشریه داخلی وزارت دفاع كه هر 3 ماه یكبار منتشر می‏شود، در نشریه منتشره به تاریخ 15 می 1997 اعلام كرد كه تعداد كل اف22 مورد نیاز از 438 به 339 فروند كاهش یافته است. این امر به دلیل كند شدن تولید 70 فروند اولیه كه تنها 58 فروند از آنها ساخته شد و همچنین كند شدن تولید سالانه از 48 فروند پیش‏بینی شده به 36 فروند بود. زیرا وزارت دفاع آزمونهای مختلف و در شرائط گوناگونی از جنگنده‏های جدید به عمل می‏آورد و كم شدن تعداد اولیه، باعث كند شدن زمان آزمایشات مورد نیاز وزارت دفاع می‏گشت.
F-22 با طراحی و مهندسی مجدد، به تاریخ 7 سپتامبر 1997 اولین پرواز خود را باموفقیت انجام داد. آزمایشات اولیه‏ی پرواز كه در شهر ماریتا (ایالت جورجیا) انجام شده بود، به سال 2001 در پایگاه «ادواردز AFB» ادامه یافتند.
آهنگ ضعیف تولید اف22 در سال 1999 آغاز شد. سپس نرخ تولید هواپیما به 36 فروند در سال (2004) افزایش یافت و تا میزان تولید كلی به تعداد 339 فروند ادامه خواهد یافت، كه انتظار می‏رود كل این تولید به سال 2013 پایان یابد. همچنین اولین اسكادران عملیاتی در دسامبر 2005 وارد خدمت شدند.

پایان كار F-15
جنگنده‏های F-15 انبوهی از مشكلات و نواقص (نسبت به اف22) در سیستم‏‎های آویونیك دارند و هنگامی كه آخرین اف22 به سال 2013 وارد خدمت می‏‎شود، بهترین جنگنده‏ی F-15 عمری برابر 30 سال خواهد داشت. ولی انتظار می‏رود استفاده از F-15 های موجود در نیروی هوایی، به دلیل اقتصادی بودن، تا سال 2015 ادامه یابد ولی هیچكدام از 918 فروند جنگنده‎‏ی F-15 كه تا جولای 1992 در لیست اموال نیروی هوایی ثبت شده بودند، به دلیل غیراقتصادی بودن و افزایش هزینه‏های تعمیر و نگهداری، پس از سال 2014، در سرویس نخواهند ماند.

مشخصات فنی F-22
ماموریت: جنگنده‏‎ی برتری هوایی (جایگزین F-15)

سازندگان:
* Lockheed Martin Aeronautical Systems
مدیریت كل پروژه، طراحی بدنه و دماغه (Fuselage)، كابین و كاناپی، ورودی‏های هوای موتورها، طراحی محل اتصال بالها، طراحی قسمت عقب (بالچه‏ی عقب یا پره ماهی)، فلپها، شهپرها، چرخ‏ها و سیستم ارابه‏‎ی فرود و مونتاز نهایی قطعات هواپیما.

* Lockheed Martin Tactical Aircraft Systems
طراحی قسمت میانی بدنه، مدیریت طراحی محفظه‏های درونی حمل مهمات، طراحی سیستم «یكپارچه كننده‏‎ی ناوبری و سیستم جنگ الكترونیك» یا (INEWS)، طراحی سیستم‏های مخابراتی، ناوبری، شناسایی (CNI) و سیستم پشتیبانی از تسلیحات.
CNI = Communications, Navigation, and Identification
INEWS = Integrated Navigation and Electronic Warfare Systems

* Boeing
بالها، قسمت انتهایی بدنه (شامل طراحی قسمتهای مورد نیاز برای موتورها و اتصالات مربوطه)، سیستم رادار، آزمایش سیستم یكپارچه شده‏ی ناوبری، ساخت شبیه ساز آموزشی و مدیریت پروازهای آزمایشی.

* Pratt & Whitney
ساخت موتور F119-PW-100

* برخی پیمانكاران فرعی
Northrop Grumman و Hughes Radar Systems و Texas Instruments و Motorola
Kidde-Graviner Ltd و Allied-Signal Aerospace و Harris و Fairchild Defense
GEC Avionics و Lockheed Sanders و Kaiser Electronics و Digital Equipment Corp
Rosemount Aerospace و Curtiss-Wright Flight Systems و Dowty Decoto و EDO Corp
Lear Astronics Corp و Parker-Hannifin Corp و Simmonds Precision و Sterer Engineering
TRW و XAR و Hamilton Standard و Sanders/GE Joint Venture و Menasco Aerospace

پیشرانه
دو موتور توربوفن ساخت «پرات اند ویتنی» مدل F119-PW-100 با كشش هر موتور 35000 پاوند = 15875 كیلوگرم

طول هواپیما: 08/62 فوت = 90/18 متر
ارتفاع: 67/16 فوت = 08/5 متر
فاصله دو سر بالها: 5/44 فوت = 56/13 متر
سطح بالها: 840 فوت مربع = 03/78 متر مربع
فاصله دو سر بالچه‏های انتهایی: 29 فوت = 84/8 متر
حداكثر سرعت: 8/1 ماخ بدون پس سوز و در پرواز سوپر كروز = 5/1 ماخ
خدمه: 1 نفر

تسلیحات:
دو موشك كوتاه برد AIM-9 (سایدوایندر)
شش موشك میان برد AIM-120C (آمرام)
یك مسلسل 20 میلی‏متری
دو بمب 1000 پاوندی JDAM

اولین پرواز سری اصلاح شده: 7 سپتامبر 1997
شروع تحویل: سال 2002
تاریخ عملیاتی شدن: سال 2004

قیمت:
قیمت نوع اولیه = 8 / 102 میلیون دلار (برای 76 فروند از كل 362 فروند)
قیمت نوع اصلاح شده بدون ابتكار كاهش هزینه = 2 / 128 میلیون دلار (برای 70 فروند از كل 368 فروند)
قیمت نوع اصلاح شده با ابتكار كاهش هزینه = 4 / 92 میلیون دلار (برای 70 فروند از كل 368 فروند)

قیمت جدید (۲۰۰۶) به دلیل کاهش سفارش نیروی هوایی: ۲۵۰ میلیون دلار


  • آخرین ویرایش:-
نظرات()